Στην μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου σε επίπεδο συλλόγων σε όλο τον πλανήτη είναι ίσως η καλύτερη αφορμή για να αγαπήσεις το ποδόσφαιρο.
Και φέτος είχα την χαρά και την ευλογιά να παρακολουθήσω τον τελικό του UEFA Champions League και να παραβρεθώ στο Μόναχο οπού και συνάντησα καλούς φίλους, συναδέλφους και συνεργάτες. Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι η Παρί έβαλε 5 γκολ στον τελικό, σκόρπισε την Ίντερ και πήρε το πρώτο της Champions League. Τα νιάτα της κατασπάραξαν τους Ιταλούς, το ταλέντο τους τους κατάπιε.
Δε θα ξεχάσω την εικόνα του οπαδού της Ίντερ που έδειξε στιγμιαία η κάμερα λίγο πριν την λήξη του αγώνα. Μεγάλος άνθρωπος, που πλάνταζε στο κλάμα σα να είχε ζήσει την πιο ανείπωτη τραγωδία. Είμαι σίγουρος πως έχει κλάψει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάποια άλλη «καταστροφή» της Ίντερ όταν ήταν παιδί. Η μπάλα είναι μια κλωστή που μας δένει με τα παιδικά μας χρόνια.
Σήμερα επίσης στον κόσμο των θρύλων του ποδοσφαίρου ξεπρόβαλε ένας τύπος που μεθαύριο θα γίνει 20 χρονών, που έπαιξε πρώτη χρονιά στην καριέρα του σε τόσο υψηλό επίπεδο, που σε 66 λεπτά σε τελικό Champions League έβαλε 2 γκολ κι έδωσε μια ασίστ, κανονική, από αυτές που δε γίνεται να χαθούν. Λέγεται Ντεζιρε Ντουέ, το πολυπόθητο δώρο δηλαδή, γιος μετανάστη από την Ακτή Ελεφαντοστού. Είναι το τελευταίο διαμάντι 24 καρατίων από αυτήν την ανεξάντλητη πηγή ταλέντου με αυτήν την ακόρεστη δίψα να κατακτήσουν τον κόσμο. Τα παιδιά των μεταναστών και των προσφύγων των πολύπαθων και πολυπολιτισμικών προαστίων που από το 2018 έχουν κάνει την Γαλλία το απόλυτο μεγαθήριο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Είναι οι σύγχρονες, οι ευρωπαϊκές φαβέλες που το ποδόσφαιρο τους ξεκλειδώνει τα όνειρα.
Ο Λουίς Ενρίκε έφερε μαζί του και την κόρη του, αυτή που πανηγύρισαν μαζί το τελευταίο του Champions League με την Μπαρτσελόνα, αυτή που έχασε από καρκίνο 6 χρόνια πριν, αυτή που έγινε στάμπα στη μπλούζα του, στάμπα στην καρδιά του. Δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά.
Οι οπαδοί της Παρί έφεραν μαζί τους και την κόρη του Λουίς Ενρίκε, αλλά και τα άλλα νεκρά παιδιά, τα παιδιά που λιμοκτονούν και δολοφονούνται γιατί έτυχε να γεννηθούν στη «λάθος» μεριά του πλανήτη.
Γιατί στο τέλος αυτό είναι το ποδόσφαιρο, όσο κι αν έχει νοθευτεί και πληγωθεί. Ο αγώνας είναι η πλοκή, η μυθοπλασία, η αφορμή για να γραφτούν οι πραγματικές ιστορίες. Αυτές που γράφονται παράλληλα των 4 γραμμών, κάθετα στις καρδιές μας, οριζόντια στις μνήμες μας, αυτές που κρατάνε αμήχανα ένα εισιτήριο στις κερκίδες, ανάμεσα στις θύρες και στα πλαστικά καρεκλάκια και ψάχνουν την σωστή πλευράς της Ιστορίας, την ταξική πλευράς της έκφρασης μας.
Μεγάλη χαρά και συγκίνηση μας χάρισε ο κ Τάσος Χρυσάφης που παρά τα 84 του χρόνια σαν λάτρης του ποδοσφαίρου που είναι μοιράστηκε μαζί με τον εγγονό Αναστάσιο και και τον γιο του Πέτρο τον οποίο θέλω και να ευχαριστήσω για όλα όσα μας προσέφερε και ζήσαμε και σε αυτό το εκπληκτικό διήμερο.
Υ.Γ. ΠΑΟΚ ΠΑΝΤΟΎ..!!
