Μετά τη θριαμβευτική της πρεμιέρα στις Αρχαίες Κλεωνές, την εντυπωσιακή ανταπόκριση και τα εξαιρετικά σχόλια στις πρώτες αθηναϊκές παραστάσεις, η ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή με τη σκηνοθετική υπογραφή του Θέμη Μουμουλίδη, ξεκίνησε το ταξίδι της σε όλη την Ελλάδα.
Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης, Τρίτη 22 Ιουλίου στα Γιαννιτσά, στο Ανοιχτό Θέατρο Γιαννιτσών.
Η προπώληση εισιτηρίων έχει αρχίσει και διατίθενται εισιτήρια σε προσφορά και σε περιορισμένο αριθμό, που ξεκινούν από την τιμή των 20 €.
Προπώληση από την more.com
O Θέμης Μουμουλίδης επιστρέφει για τρίτη φορά στην Αντιγόνη, την κορυφαία τραγωδία του Σοφοκλή, και σε μια από τις συναρπαστικότερες ηρωίδες στην ιστορία της δυτικής δραματουργίας. Μαζί του ένα σύνολο εξαιρετικών ηθοποιών με την Λένα Παπαληγούρα στον ρόλο της Αντιγόνης και τον Μελέτη Ηλία στον ρόλο του Κρέοντα. Στο ρόλο του φύλακα ο Μιχάλης Οικονόμου.
Ο πόλεμος τελείωσε. Οι νεκροί περισυλλέγονται κάτω από το σκληρό φως των προβολέων. Το πεδίο της μάχης μεταφέρεται στα γυαλισμένα γραφεία των σύγχρονων κέντρων λήψης αποφάσεων. Ο σκληρός, ενισχυμένος ήχος του σήμερα και η εύθραυστη ανάσα της ζωντανής φωνής, τα ατσαλάκωτα κοστούμια και τα ράκη, τα μηχανοποιημένα και τα βεβηλωμένα σώματα συνθέτουν έναν κόσμο όπου οι συγκρούσεις οξύνονται και οι αντιθέσεις βαθαίνουν.
Η δική μας Αντιγόνη…
Να μην ενδώσει. Αυτός είναι ο δικός της νόμος. Η διεκδίκηση του τελετουργικού της κηδείας γίνεται η μηχανή αποκάλυψης της σχέσης της εξουσίας με τον θάνατο: η ηχηρή καταγγελία του ολοκληρωτισμού, που σφετερίζεται την εξουσία για να ασκήσει κάθε δικαίωμα επί της ανθρώπινης υπόστασης, έως και μετά θάνατον. Μια εξουσία που πατάσσει κάθε έννοια ανθρωπινότητας, παράγει και αναπαράγει την υποταγή ως μέτρο της κανονικότητας. Ο Κρέων εκφράζει το τυφλό ένστικτο μιας γυμνής ζωής με ωμούς βιολογικούς όρους. Θέλει να επεκτείνει την εξουσία του σε κάθε πτυχή της ελεύθερης έκφρασης, ακόμη και στην πιο δειλή- ανομολόγητη επιθυμία της.
Ο Κρέων είναι ο προάγγελος της βιοπολιτικής του σήμερα: ενός βίου αβίωτου, όπου οι άνθρωποι είναι οι τελευταίοι που μαθαίνουν τον θάνατό τους όχι αναγκαστικά ως βιολογικά, αλλά ως ψυχικά, πολιτικά και κοινωνικά πρόσωπα. Η Αντιγόνη γνωρίζει την θνητότητά της, αλλά αποφασίζει το πότε και το πώς του θανάτου της. Αναδιατυπώνει κάθε σύγκρουση γιατί μόνο έτσι στρέφει ακόμη και τον θάνατο υπέρ της ζωής. Αγκαλιάζοντας τον θάνατο διεκδικεί τη ζωή. Μια ζωή άξια να βιωθεί. Έτσι, ακόμη και αν οδηγείται τελικά στον θάνατο και ο Κρέων επιζεί, στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν συνεχή θάνατο του Κρέοντα και για ένα άνοιγμα της Αντιγόνης προς το μέλλον.
